NABATNIKOWA Tatiana A l e k s i e j e w n a, ur. 24 IV 1948 wieś Wie-likije Krasnojary na Ałtaju, prozaik. Ukończyła Instytut Elektrotechniczny w Nowosybirsku (1973) i Instytut Literacki im. M. Gorkiego (1981). Bohaterką-narratorką wczesnych opowiadań N. jest inteligentka w pierwszym pokoleniu, która zastanawia się nad ważnymi problemami społecznymi, obyczajowymi i etycznymi. Obdarzona potrzebą i zdolnością do samoanalizy jest maksymalistką etyczną. Nie boi się rozczarowań i gorzkich doświadczeń, traktując je jako etapy duchowego dojrzewania. Wątki bezkompromisowego samopoznania i samooceny, graniczące z okrucieństwem, odnaleźć można w opowieści Docz (1983, Córka), w zb. opowiadań i opowieści Domasznieje wospitanije (1984, Wychowanie domowe), w opowiadaniach Gowori, Marija (1990, Mów, Mario), Domochoziajka (1990, Gospodyni). Akcję utworów N. umieszcza w biurach, laboratoriach, pokojach nauczycielskich, których atmosfera budzi protest. W powieści Każdyj ochotnik (1987, Każdy myśliwy) N. przedstawiła środowisko młodych inżynierów pracujących w elektrociepłowni na Syberii. Są to dziwacy zagubieni w chaosie życia. Przegrywają zarówno utylitaryści i technokraci, jak też idealiści oderwani od życia.
