NADIEŻDIN Nikołaj Iwanowie z, ur. 5 (17) X 1804, wieś Niżnij Biełoomut (gub. riazańska), zm. 11 (23) I 1856 Petersburg, krytyk, historyk, etnograf, dziennikarz. Porzuciwszy karierę duchownego, zaczął współpracować z czasopismami. W 1830 obronił dysertację De origine, natura et fatis Poeseos, quae Romantica audit (O pochodzeniu, istocie i losach poezji, nazywanej romantyczną) i objął profesurę na Uniwersytecie Moskiewskim. Od 1831 wydawał czasopismo "Tieleskop". W 1836 za ogłoszenie Listu filozoficznego P. Czaadajewa czasopismo zamknięto, a N. zesłano. Nie był zwolennikiem rewolucji, lecz mądrego, demokratycznego porządku życia. W filozofii był obiektywnym idealistą i dialektykiem, w estetyce - zwolennikiem "przyjaźni smaku i geniuszu", równowagi klasycystycz-nej w połączeniu z romantyzmem. Krytykował wczesne utwory A. Puszkina, pozytywnie oceniając późne i twórczość N. Gogola. Przywiązywał ogromną wagę do rozwoju wielkich form epickich. W swoich poglądach krytycznych był bezpośrednim poprzednikiem W. Bielinskiego. Główne dzieła N. zebrano w tomach Litieraturnaja kritika. Estietika. (1972, Krytyka literacka. Estetyka) oraz O sowrie-miennom naprawlenii iziaszcznych iskusstw (1974, O współczesnym kierunku sztuk pięknych), Oczerk fiłosofskich i estieticzeskich wzglądów 11828-18361 (1984, Zarys poglądów filozoficznych i estetycznych /1828-1836/).
