NARBUT W ł a d i m i r I w a n o w i c z, ur. 2 IV (14 IV) 1888, chutor Narbutowka (gub. czemichowska), 14 IV 1938 rozstrzelany jako więzień polityczny, poeta związany od 1912 z akmeistami. Debiutował jako liryk, autor refleksyjnych wierszy o przyrodzie i istocie ludzkiego bytu zawartych w tomie Stichi (1910, Wiersze). Zbiór wierszy Allifuja (1912, Alleluja) cechowała skłonność do wyrazistego opisu brzydoty świata zewnętrznego, widzianego często od strony fizjologicznej, naturalistycznej. Brawurowa poetyka, umyślnie brutalna leksyka, potoczna składnia, zaprogramowana naturalistyczna wymowa obrazów zostały podkreślone przez stronę plastyczną zrealizowaną przez J. Narbuta i I. Bilibina. Po rewolucji 1917 N. pracował jako organizator życia kulturalnego, redagował w Woroneżu dwutygodnik "Siriena", zajmował się pracą wydawniczą na Ukrainie i w Moskwie. W zb. wierszy Wij (1915, Demon) odwołał się do mitologii ludowej, w tomie W ognien-nych stołbach (1920, W ognistych słupach) odtworzył burzę rewolucji na Ukrainie. Kilka jego zbiorów, m.in. Kaznionnyj sierafim (Serafim stracony), pozostało w rękopisach i weszło do tomów Izbrannyje stichi (Paryż 1983, Wiersze wybrane), Stichotwońenija (Moskwa 1990, Wiersze). W 1937 N. padł ofiarą terroru.
