NARIEŻNY W a s i l i j T r o f i m o w i c z, ur. 1780 Ustiwicz (gub. połtawska), zm. 21 VI (3 VII) 1825 Petersburg, prozaik, prekursor nowożytnego powieściopisarstwa, dramaturg rodem z Ukrainy. Służba urzędnicza w Gruzji, Petersburgu, Nerczyńsku dała mu wgląd w życie urzędników i arystokracji. Twórczość rozpoczął patetycznymi tragediami w duchu klasycyzmu uzupełnionego preromantyczną poetyką grozy: Krowawaja nocz (1800, Krwawa noc), Dień zlodiejs-twa i mszczenija (1800, Dzień przestępstw i zemsty), Dmitńj Samozwaniec (1804, Dymitr Samozwaniec). W powieści satyrycznej Czomyj god, iii gorskije kniazja (1818, wyd. 1829, Czarny rok, albo górscy książęta), której akcję umieścił na Kaukazie, ukazał życie feudałów oraz biurokracji rosyjskiej j gruzińskiej w stylu orientalnej powieści Woltera. W 1808 N. zakończył pierwszą część cyklu powieści preromantycznych z dziejów Rusi Sławianskije wieczera (Wieczory słowiańskie). Najważniejszy utwór N. to stylizowana na A. Lesage'a łotrzykowska powieść Rossijskij Zyłbłaz, iii Pochożdienija kniazia Gawrify Simonowicza Czistiakowa (1814, Rosyjski Gil Blas, albo przygody księcia Gawryty Simonowicza Czistiakowa). W 1822 N. ukończył powieść Aristion, iii Pieriewospitanije (Aristion, albo Reedukacja), odwohijącą się do Julii JJ. Rousseau. Powieść historyczna o tematyce ukraińskiej Bursak (1824, Seminarzysta) i obyczajowa powieść Dwa Iwana, Ul strast' k tiażbam (1825, Dwóch Iwanów, albo pasja pieniactwa) antycypowały prozę N. Gogola, który rozwinął propozycje estetyczne N.
