NARODNOSP (ludowość, oficjalna ludowość) - przyjęty w literaturoznawstwie i historiografii roś. termin oznaczający wsteczność poglądów społeczno-politycz-nych przedstawicieli kół rządzących Rosji carskiej, szczególnie za panowania Mikołaja I, w dziedzinie oświaty, nauki i literatury. Fundamentem n. była "trójjedyna" formuła "prawosławie, samodzierżawie, ludowość". Termin "teoria oficjalnej ludowości" wprowadził do obiegu naukowego A. Pypin w 1872 w czasopiśmie "Wiestnik Jewropy", a "trójjedyna" formułę ustanowił S. Uwarow, minister oświaty (1833-49). Ta formuła legła też u podstaw jego działalności w sferze oświaty. Stopniowo termin n. nabrał wieloznaczności charakteryzującej się: 1) stosunkiem twórczości indywidualnej do zespołowej, miarą przejmowania i naśladowania przez literaturę motywów, postaci, obrazów i poetyki ustnej twórczości ludowej; 2) stopniem głębi i adekwatności odbicia w dziele artystycznym światopoglądu i systemu wartości etycznych oraz estetycznych ludu roś.; 3) miarą dostępności estetycznej i społecznej sztuki dla szerokich mas. Te trzy aspekty były rozpracowane przez słowianofilów (I. Kiriejewski, A. Chomiakow, bracia I. i K Aksakowowie) i okcydentalistów (zapadnikow), m.in. przez W. Bielinskiego, rewolucyjnych demokratów (m.in. N. Dobrolubow), marksistów (G. Plechanow, W. Lenin). Od lat 30. n. rozpatrywano coraz częściej jako niezbędny atrybut literatury realizmu socjalistycznego wraz z partyjnością literatury.
