• NIEKRASOW
• NARODNOSP
• NARIEŻNY
• NARBUT
• NAGIBIN
• NADSON
• NADIEŻDIN
• NABOKOW
• NABATNIKOWA
• NIEWIEROW
• NIELEDINSKI-MIELECKI
• NIEKRASOWA
• NIEKRASOW W.
• NIEDOGONOW
• NAROWCZATOW

NIEKRASOW Wiktor Platonowie z, ur. 4 (17) VI 1911 Kijów, zm. 3 IX 1987 Paryż, prozaik. Pochodził z rodziny lekarskiej. W 1936 ukończył wydział architektury w Kijowskim Instytucie Budownictwa, w 1937 - studium teatralne. Był aktorem i scenografem. W czasie II wojny światowej walczył na froncie, także pod Stalingradem. Na osobistych wspomnieniach z tego okresu oparł powieść W okopach Stalingradu (W okopach Stalingradu, 1946), uważaną za jeden z najlepszych i najprawdziwszych utworów o wojnie. N. przedstawił w nim dzień powszedni
wojny, "prawdę okopów" - według określenia krytyki tamtych lat. Powieść przełożono na 30 języków. W kolejnych utworach N. podejmował tematy równie trudne, należał do tych pisarzy, którzy stają się sumieniem swego narodu. Opowieść Wmieście rodzinnym (W rodnom gorodie, 1955) poświęcił kwestiom trudnej adaptacji żołnierzy frontowych do życia w warunkach pokoju. Jego bohaterowie napotykają ogromne trudności i nieufność zarówno w pracy zawodowej, jak i w życiu rodzinnym. Jeszcze bardziej niebezpieczny temat N. podjął w opowieści Kira (Kira Gieorgijewna, 1961). Pisze w niej o człowieku, który przesiedział niewinnie 20 lat w obozie. Ożywioną polemikę w ZSRR wywołał reportaż N. z podróży po USA Po obie storony okleana (1962, Po obu stronach oceanu). Pisarz podjął próbę obiektywnego przekazania tego, co widział, przez co naraził się na ataki, m.in. N. Chruszczowa. Liberalne wypowiedzi na tematy literatury, filmu, malarstwa i architektury w późniejszych latach spowodowały kłopoty N. z cenzurą i wykluczenie z KPZR. W 1974 pisarz był zmuszony emigrować. Zamieszkał w Paryżu. W 1975-82 był zastępcą red. nacz. czasopisma "Kontinient". Na emigracji opublikował m.in.: Zapiski ziewaki (1975, Notatki gapia), Wzgląd i nieczto (1977, Spojrzenie i coś), Po obu stronach muru (Po obie storony stieny..., 1978), Sapierlipo-piet, iii Jeśli by da kaby, da wo rtu rośli griby (1983, Saperlipopet, albo Jeśli by i kiedy by w ustach rosły grzyby), Maleńkaja pieczalnaja powiesi' (1986, Mała, smutna opowieść). W tych utworach w stylu swobodnych skojarzeń N. pisze o0 nowych wrażeniach i przemyśleniach na temat Zachodu, łącząc je ze wspomnieniami, a także krytycznymi wypowiedziami o sobie samym i o polityce radzieckiej. Jego twórczość ma ogromne znaczenie jako wiarygodne świadectwo epoki.